close
تبلیغات در اینترنت
منتخب اشعار غلامرضا سازگارا
مرا به عالم زر بود با تو این میثاق (مدح)   مرا به عالم زر بود با تو این میثاق  که باشم از همه عالم فقط تو را مشتاق  هنوز خلق نگردیده بود آب و گلم  که در حریم دلم بر تو ساختند رواق  زبس به روی تو عاشق شدم نمی دانم  ز شوق وصل مرا می کشند یا به فراق  به شوق آنکه بیایی به دیدنم…
متن مورد نظر متن مورد نظر متن مورد نظر
ببار حضرت باران که تشنه ی آبم
اینجا محل تبلیغات شماست...
منتخب اشعار غلامرضا سازگارا
نویسنده حسین محسنات در جمعه 25 مرداد 1392 | نظرات()

مرا به عالم زر بود با تو این میثاق (مدح)

 

مرا به عالم زر بود با تو این میثاق 
که باشم از همه عالم فقط تو را مشتاق 
هنوز خلق نگردیده بود آب و گلم 
که در حریم دلم بر تو ساختند رواق 
زبس به روی تو عاشق شدم نمی دانم 
ز شوق وصل مرا می کشند یا به فراق 
به شوق آنکه بیایی به دیدنم دم مرگ 
در انتظار اجل سخت طاقتم شده طاق 
به نامة گنهم خط قرمزی بکشید 
که برد مهر علی در بهشتم از ارفاق 
زدست دشمنت ار آب سرد بستانم 
هماره باد حمیم جهنمم به مذاق 
ولایت تو از آن در دلم ولادت یافت 
که مُهر مهر تو را مادرم گرفت صداق 
اگر زمهر تو غفلت کنند اولادم 
کنم به ناله و نفرین تمامشان را عاق 
تو دست و چشم و زبان خدایی ای مولا 
خدا گواست که نبود به گفته ام اغراق 
هزار بوسه به شمشیر و دست و بازویت 
که شیر خوانده تو را قادر علی الاطلاق 
هنوز شیر ننوشیده چشم نگشوده 
به یک تکان تو بگسست رشتة قنداق 
شنیده ام که جهان را طلاق دادی تو 
چگونه عقد نکردی و دادی اش سه طلاق 
به دشمنان تو این کمترین عذاب بود 
که با حمیم جهنم کنند استنشاق 
گدای کوی توام یا علی نگاهم کن 
به دست بذل نمودی زچشم کن انفاق 
از آن تخلص خود را نهاده ام "میثم" 
که اشتیاق توام بوده است سبک و سیاق 

 

                   مدح امیر المومنین علی (ع)

 

جسم پاکت را خدا نیکوتر از جان آفریده

                                            جان چه باشد هر چه گویم بهتر از آن آفریده

از نمکدان لبت در هر سری شوری نهاده

                                            وز فیوضات دمت در هر تنی جان آفریده

با تماشای رخت چشم ملک را نور داده

                                            وز تراب مقدمت پاکیزه انسان آفریده

با پیامت لمعه لمعه نور عرفان پخش شده

                                         در کلامت چشمه چشمه آب حیوان آفریده

کشور دل را بخروشید جمالت کرده روشن

                                         مرغ جان را بر گل رویت ثنا خوان آفریده 

گنج مهرت را بویرانخانه دل جای داده

                                        یا میان شعله آتش گلستان آفریده

تا بگیرد جلوه از مهر تو و بخشد به هستی

                                        بر براز آسمان مهر درخشان ، آفریده

دفتر مدح تو را بر عقل اول هدیه کرده

                                        یعنی از روح بیان خویش قرآن ، آفریده

تو قسیم جنت و ناری که حق با مهر و قدرت

                                      باغ جنت خلق کرده نار سوزان ، آفریده

ناخدای کشتی جودی که در بحر وجودت

                                        رحمت و غفران و عفو و لطف و احسان افریده

از تجلای تو بر چشم و دل دین نور داده

                                         با تولای تو جان بر جسم ایمان آفریده

تو همان شخصیت فردی  که گونان صفتها

                                        در وجودت جمله را دادار منان آفریده

علم و حکمت  طلف و رحمت مجد و عزت مهر و رافت

                                         چشم گریان خشم نیران فیض رضوان آفریده

از طفیل حضرتت ای باعث ایجاد عالم

                                         جان به هستی لطف کرده ملک امکان آفریده

خلد و رضوان باغ و بستان ، حور و غلمان ، دین و ایمان

                                        کوه و صحرا ، دشت و دریا ، باد و باران ، آفریده

شهریار ملک امکانی که حی لا مکانت

                                          ملک امکان را همه د رتحت آفریده

روی قرآن پشت دین جان نبی دست خدایی

                                           در دو بازویت خدا فتح نمایان ، آفریده

میزبان و سفره دار رحمتت خوانده است و آنگه

                                          عالمی را بر سر این سفره مهمان ، آفریده

ازتو بس کار خدایی دیده ام در حیرت استم

                                          ای عجب داور تو را در نقش انسان آفریده

شعله ای تا از چراغ حکمتت بخشد به هستی

                                          پیر دانای حکیمی هچون لقمان ، افریده

ذره ای از آفتاب حسن رویت را گرفته

                                          تا برای پیر کنعان ماه کنعان ، آفریده

از برای پاسداری حبیب خود محمد

                                             چون تویی در بیشه دین شیر غران آفریده

مکتب فضل تو را نازم که در اغوش گرمش

                                          بوذر و بوالاسود و مقداد و سلمان آفریده

چهره پوشیده ات در پرده تاریکی شب

                                             خنده شادی به لبهای یتیمان افریده

شب ز اشک دیدگان برنخل خرما آب داده

                                                 روز مرگ از تیغه شمشیر بران آفریده

توکه هستی که صفات خویش را دادار هستی

                                                در وجود اقدست پیدا و پنهان آفریده

همچون قران دفتری در وصف مدحت نشر داده

                                                   همچون پیغمبر تو را نیکو ثنا خوان آفریده

 برترین بانوی عالم را به شخصی چون تو داده

                                                  بهترین فرزند زان پاکدامن آفریده

فکر بیدار سخن دان بکر مضمون آفریند

                                                  بر مضامین تو نازم که سخن دان آفریده

گر به مهرت بود عالم متفق کی بود دوزخ

                                                   از برای دشمنت دادار نیران افریده

ای امیر مومنان ای انکه از یمن وجودت

                                                  عالم ایجاد را  دادار سبحان آفریده

سرزمین کربلا را بین که از خون حسینت

                                                  دست حق در دامنش دریا ی غفران  آفریده

سرخ کرده دشت  و صحرا را ز خون پاک بازان

                                                  روز عاشورا مبارک عید قربان ، آفریده

نخله آزادی از اشک اسیران سبز کرده

                                                 لاله  توحید از خون شهیدان ،  آفریده

روزگار ظلم را از آه طفلان تیره کرده

                                                  چشمه های آتش از لبهای عطشان آفریده

گلستان عشق را زان کشتگان آباد کرده 

                                                     یا بهشت دیگری در آن بیابان آفریده

  قامت عباس را قلزم خون غرق کرده

                                                  یا میان قلزم خون سر و بستان آفریده

حنجر خشکیده طفل و سرشک چشم مادر

                                                  محشری دیگر در آن صحرای سوزان آفریده

                   در پریشانی میثم از غم جانان همین بس

                     کاتشی از نو ، به دلهای پریشان آفریده


                                                (نخل میثم ج1)


مدح حضرت زهرا(ع)

 

 صبح سفید سر زد و خورشید خاورش                گیتی سیاه جامه فرو ریخت از برش

بر مرغزار دهر برآمد همای نور                          در شعله سوخت زاغ سیه روی شب پرش

با جام نور ساقی گیتی شد آسمان                  خورشید بود بر سر انگشت ساغرش

آراست طره چمن از شاخه نسیم                     کار مسیح کرد شمیم معطرش

اندام شب ز شرم رخ صبح آب شد                    با آنکه بود آنهمه بر سینه زیورش

از تیرگی حکومت خود باز پس گرفت                           فرمانروای نور و سپاه مظفرش

با آن جلال سجده بخاک مدینه برد                    شهری که بود خانه دخت پیمبرش

آن بیتی کوچکی که ز هستی بزرگتر                          و آن خانه گلین که همه خلق بر درش

ممدوحه محمد (ع) و محبوبه خدای                    کز کبریا رسیده درود مکررش

بر بانوئی درود که این است اسوه اش                بر دختری سلام که این است مادرش

دست خدا ی بود و نبی داد بوسه اش                جان رسول بود و علی گشت همسرش

نقش خدا بگونه بهتر ز مصحفش                        بوی بهشت در نفس روح پرورش

کشتی عفت ار نگری ناخداش او                       دریای عصمت از شنوی اوست گوهرش

حورا نیاز برده بدیوار فضه اش                            غلمان بهشت جسته ز دیدار قنبرش

آوای وحی می رسد از صحن خانه اش               بوی بهشت می رسد از خاک معبرش

سر رشته حیات ز کف می دهد وجود                          تا رشته ای به چنگ بیارد ز چادرش

 انفاق کرد جامه نو در شب زفاف                     چون دید پیر سائله را در برابرش

پا می نهد گرسنه بمحراب بندگی                    آنکو رسید طعام بهشتی ز داورش

این است کوثری که خدا داد بر رسول                 دشمن چه غم که خواند در انروز ابترش

کوری چشم خصم ، زمین پر ز نسل اوست          چون آسمان که سینه بود پر ز اخترش

دشمن گرفته بود کمین در خط رسول                         فکر هزار فتنه نهان بود در سرش

خط ها کشیده بود که از خط رهبری                   اسلام را کشید سوی خط دیگرش

می خواست نخل آرزوی عترت و کتاب                سوزد به شعله تنه و شاخه و برش

می خواست بعد مرگ پیمبر شود خموش            آن جاودان چراغ همیشه منورش

غافل از آنکه بعد پدر می کند قیام                      بر دفع کفر دختر اسلام پرورش

غافل از انکه فاطمه تا ساحل نجات                   در موج فتنه کشتی دین راست لنگرش

غافل از آنکه فاطمه بر دفع دشمن ها                         صحرا و شهر و مسجد و خانه است سنگرش

از مسجد مدینه تو گوئی رسد هنوز                   آوای خطبه بلکه الی صبح محشرش

مسجد شراره از در و دیوار برکشید                     شد داغ دیده دخت نبی تا سخنورش

گفتی خدا عیان شده در صحن خانه اش              دیده نبی صعود نموده به منبرش

با گریه از صحابه کمک خواست از آن زمان             یک تن نداد پاسخ او غیر شوهرش

آن اشک و آه و ناله و فریاد و آن سکوت                بالله نبود هیچکس اینگونه باورش

نفرین برآن سکوت که در موج فتنه ها                  طغیان و ظلم و جور علم شد برابرش

نفریم برآن سکوت که ازآن سکوت بود                            اسلام هر چه آمد امروز بر سرش

بالله اگر قیام نمی کرد فاطمه (ع)                        نامی نبود ز احمد و فرقان و داورش

جان داد و تن نداد به بیداد لحظه ای                               در مرگ نیز سنگر او بود بسترش

دین نبی بهمت زهرا دوام یافت                            شد نقش آب نقشه خصم ستمگرش

آنگه نگشت هیچکس از دردهای او                      جز شوهرش که در دل شب شست پیکرش

خورشید عمر او بجوانی غروب کرد                     پوشیده شد بخاک عذرا منورش

در هر دلی مزاری از ان آل عصمت است                پیدا اگرچه نیست نشانی ز منبرش

روح نماز بود روان خطابه بود                                گر شد مزار در برمحراب و منبرش

دنیا ز چشم پاک علی جان ربود و برد                             آنشب که خاک ریخت بر اندام همسرش

خورشید رخ به خاک مه نیلیش نهاد                      وز اسمان دیده بسی ریخت اخترش

آهسته ناله از دل پر درد برکشید                         بگرفت قبر فاطمه را سخت دربرش

چشمی به خاک تربت پنهان فاطمه                     چشمی دگر به روضه پاک پیمبرش

گفتی به خود چگونه دهم پاسخ رسول ؟               پرسد اگر ز پیکر رنجور دخترش

گفتی بخود چگونه بزینب دهم جواب ؟                  پرسد اگر ز خانه کجا رفته مادرش

 زهرا گذشت و خاطره های ورا هنوز                    خاک حجاز بست بسی نقش خاطرش

آزرده رفت نیمه شب در درون خاک                     جسمی که دادبوسه رسول مطهرش

مردانه راه فاطمه باید گرفت کو                           تا پای مرگ کرد حمایت ز رهبرش

بس راز نانوشته بماند ز غصه اش                        گیرم شوند جمله سماوات دفترش

                              "میثم " اگر چه نامه سیاه است ، روسفید

                                 باشد به مهر فاطمه و مهر و شوهرش

(نخل میثم ج1)



نبوت ناتمام است و علی تنهاست بی زهرا

 



نبوت ناتمام است و علی تنهاست بی زهرا 

ولایت کشتی گم گشته در دریاست بی زهرا 

چنان که بی علی زهرا ندارد کفو و همتایی 
علی آری علی یکتای بی همتاست بی زهرا 
به قدر قدر و کوثر می خورم سوگند نزد حق 
که قدر قدر و کوثر هر دو ناپیداست بی زهرا 
نه جنت را نه کوثر را نه غلمان را نه حورا را 
نه دنیا را نه عقبی را نخواهم خواست بی زهرا 
مبادا ناقة او پا گذارد دیر در محشر 
که حتی انبیا را بانگ وانفساست بی زهرا 
به آیات شفاعت می خورم سوگند در محشر 
شفاعت را نه مفهوم است و نه معناست بی زهرا 
به پیشانی اهل جنت این مصراع بنوشته 
که جنت دوزخ رنج و عذاب ماست بی زهرا 
محبت آب داده لاله های بوستانش را 
شفاعت می کشد در حشر ناز دوستانش را

 

 

در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند دوم)

 

 

 

را محمد جان جان عالم و زهرا بود جانش 
از آن می گفت ای جان پدر بادا به قربانش 
زمین و آسمان مهمان سرا و میزبان زهرا 
ملک در عرش و جن و انس در فرشند مهمانش 
چگونه، کی، کجا از خلق آید وصف بانویی 
که ذات حق ثناگو باشد و احمد ثنا خوانش 
به قرآن می خورم سوگند بی جا نیست گر گویم 
محمد خاتم پیغمبران زهراست قرآنش 
اگر بی مهر او سلمان گذارد پای در محشر 
مسلمان نیستم بالله اگر خوانم مسلمانش 
مناز اینقدر بر عیسای خود ای مادر عیسی 
دو عیسی آفرین پرورده این مادر به دامانش 
نه جن و انس و حوری و ملک گشتند مبهوتش 
که علم کل امیر المومنین گردیده حیرانش 
ثناها گفته و خواندند در امکان بسی او را 
به جز آنکس که خلقش کرده نشناسد کسی او 

 

 

در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند سوم)

 

 

 

تو زهرایی تو زهرای محمد پروری زهرا 
رسول الله را هم دختری، هم مادری زهرا 
نبی را پارة تن روح مابین دو پهلویی 
امیرالمومنین را رکن و کفو و همسری زهرا 
گواهی می دهم ای روح احمد هستی حیدر 
که تو هم مصطفی، هم فاطمه، هم حیدری زهرا 
گهی گویم امیرالمومنین برتر بود از تو 
گهی بینم تو از او در جلالت برتری زهرا 
تو والشمسی، تو واللیلی، تو والفجری، تو والعصری 
تو نوری، هل اتایی و الضحایی کوثری زهرا 
تو از مریم، تو از هاجر، تو از حوا، تو از ساره 
نه، تو از انبیا جز احمد مرسل سری زهرا 
امید رحمة للعالمین محبوبة داور 
پناه انبیا در گیر و دار محشری زهرا 
تو سر ناشناس ذات پاک حق تعالایی 
نمی دانم که هستی آنقدر دانم که زهرایی 

 

 

در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند چهارم)

 

 

 

سلام الله ای جان محمد، بر تن و جانت 
که پیغمبر کند تعظیم و بوسد همچون قرآنت 
تویی آن سرمدی بحر و تویی آن احمدی کوثر 
که جوشد تا قیامت گوهر عصمت ز دامانت 
خدا خود بر محمد کرد ابلاغ سلامت را 
محمد گفت جانان منی جانم به قربانت 
تو از روز نخستین میزبان خلقتی زهرا 
تمام آفرینش تا صف حشرند مهمانت 
تویی انسیه الحورا تویی حوراء الانسیه 
همه در حیرتم حوریه خوانم یا که انسانت 
تو نوراللهی و نور علیٰ نورند اولادت 
تو الرحمانی و حق داده لؤلؤ داده مرجانت 
نه تنها خواجة لولاک برخیزد به تعظیمت 
که جبرییل امین آرد سلام از حی سبحانت 
تو روحی، روح مابین دو پهلوی رسول استی 
بتول استی، بتول استی، بتول استی، بتول استی 

 

 

در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند پنجم)

 

تو مام یازده عیسای عیسی آفرین استی 
تو سرتا پا تمام رحمة للعالمین استی 
تو از صبح ازل منصورة اهل سماواتی 
تو تا شام ابد عرش الهی در زمین استی 
امیرالمومنین دست خدا بود و یقین دارم 
که تو یا فاطمه دست امیرالمومنین استی 
علی حبل المتین باشد به قرآن حی سرمد را 
یقین دارم تو حبل محکم حبل المتین استی 
شنیدم بعد احمد جبرئیلت هم سخن بودی 
چه می گویم تو خود استاد جبریل امین استی 
تو منصوره، تو صدیقه، تو راضیه، تو مرضیه 
تو توحیدی، تو قرآنی، تو ایمانی، تو دین استی 
تو هم روح الفؤاد استی، تو هم باب المراد استی 
تو هم عین الحیات استی، تو هم حق الیقین استی 
اگر چه در ثنایت در فشاندم یا گهر سفتم 
تو بالاتر از آنی من به قدر فهم خود گفتم 

 


 

در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند ششم)

 

قیامت روز قدر و اقتدار توست یا زهرا 
عذاب و عفو هم در اختیار توست یا زهرا 
شفاعت می کنی در حشر کل دوستانت را 
کرامت تا ببخشی بی قرار توست یا زهرا 
نه تنها آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی 
رسول الله هم چشم انتظار توست یا زهرا 
رها کردن، گرفتن، عفو کردن، حکم فرمودن 
به تو تفویض از پروردگار توست یا زهرا 
تو کوثر بودی و گشتی عطا بر احمد مرسل 
که این سوره فقط در انحصار توست یا زهرا 
تمام آفرینش در مزارت گشته گم آری 
کجا از دیده ها پنهان مزار توست یا زهرا 
میان دشمنان تنها حمایت از علی کردن 
به دست و سینه مهر افتخار توست یا زهرا 
مدینه خواست از نفرین تو زیر و زبر گردد 
فداکاریت باعث شد که حیدر زنده برگردد 


 

در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند هفتم)

 

تو در بیت ولایت شمع سوزان علی بودی 
تو جانان محمد بودی و جان علی بودی 
چگونه حرمتت پامال شد ای سورة کوثر 
چرا نقش زمین گشتی تو قرآن علی بودی 
علی حق داشت گر از هجر تو سرو قدش خم شد 
تو سرو و باغ و بستان و گلستان علی بودی 
نه در شام عروسی، نه ز صبح روز میلادت 
تو پیش از خلقتت در عهد و پیمان علی بودی 
تو تا رفتی علی تنهای تنها شد، که تو تنها 
شریک درد و غم های فراوان علی بودی 
تو با دست شکسته، دست حیدر بودی ای زهرا 
تو با اشک پیاپی چشم گریان علی بودی 
ندارد شیر حق بعد از تو همتایی و هم شانی 
تو همتای علی بودی و هم شان علی بودی 
علی می دید مرآت الهی را به دیدارت 
چگونه پیش چشم او جسارت شد به رخسارت 

 

در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند هشتم)


شگفتا اهل دوزخ باغ رضوان را زدند آتش 
شیاطین بیت ذات حی سبحان را زدند آتش 
الهی جسمشان در نار قهر کبریا سوزد 
که هیزم جمع کرده کعبة جان را زدند آتش 
به دین کردند با شمشیر دین از چار سو حمله 
ز قرآن دم زدند و بیت قرآن را زدند آتش 
گلی را که نبی پرورد با ضرب لگد چیدند 
به غنچه حمله کردند و گلستان را زدند آتش 
به قرآن می خورم سوگند سوزاندند قرآن را 
به ایمان می خورم سوگند ایمان را زدند آتش 
مسلمان نیستم گر کذب گویم، نامسلمانان 
از این بیداد قلب هر مسلمان را زدند آتش 
به ناموس الهی حمله ور گشتند نامردان 
همان قومی که بیت شاه مردان را زدند آتش 
نمی گویم که تنها دخت احمد را زدند آنجا 
محمد را، محمد را، محمد را زدند آنجا


در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند نهم)

 

خدای من بهشت و شعله های نار یعنی چه؟ 
خطا کاران و بیت عصمت دادار یعنی چه؟ 
جسارت های دیو و صورت انسیه الحورا 
گل بی خار و باغ وحی و نیش خار یعنی چه؟ 
نگاه شیر حق و تازیانه خوردن زهرا 
طناب خصم و دست حیدر کرار یعنی چه؟ 
امیرالمومنین تنها میان آن همه دشمن 
یگانه حامیش بین در و دیوار یعنی چه؟ 
مگر نه سینة زهرا، بهشت مصطفی بودی 
بهشت مصطفی و صدمة مسمار یعنی چه؟ 
فشار در، غلاف تیغ، قتل طفل شش  ماهه 
به ناموس الهی این چنین رفتار یعنی چه؟ 
مدینه زیر و رو شد از صدای نالة زهرا 
خدایا بی¬تفاوت بودن انصار یعنی چه؟ 
نه تنها سوختند از آتش کین بیت مولا را 
مسلمانان به پیغمبر قسم کشتند زهرا را


در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند دهم)

 

تو طوبای علی بودی، چرا بشکست پهلویت 
تو مرآت خدا بودی، چرا شد نیلگون رویت 
تو روح مصطفی بودی، چرا پشت در افتادی 
تو دست مرتضی بودی، چرا بشکست بازویت 
خدیجه کو که گیرد در بغل چون جان شیرینت 
محمد کو که در بر گیرد و چون گل کند بویت 
اگر چه در پس در، حبس شد در سینه فریادت 
صدای یا علی سر می کشید از تار هر مویت 
تو با دست شکسته لب گشودی تا کنی نفرین 
امیرالمومنین با دست بسته شد دعاگویت 
مصیبت های تو از آسمان ها بود سنگین تر 
که در سن جوانی این چنین خم گشت زانویت 
چرا در هم شکستی ای محمد در قد و قامت 
چه با مهر رخت شد ای قمر شرمنده از رویت 
چه شد با تو چه پیش آمد که با آن صبر بسیارت 
طلب کردی هماره مرگ خود از حی دادارت 

 

 

در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند یازدهم)

 

تو در راه امیرالمومنین خود را فدا کردی 
تو با ایثار جان حق ولایت را ادا کردی 
تو بر حفظ علی با طفل معصومت سپر گشتی 
تو حتی بین دشمن چار کودک را رها کردی 
تو زینب داشتی ای بانوی خلقت چه پیش آمد 
که چون نقش زمین گشتی کنیزت را صدا کردی 
مدال روی بازویت گواهی می دهد آری 
که جان دادی طناب از دست حبل الله وا کردی 
تو از دور علی، روبه صفت ها را پراکندی 
تو در یک شهر دشمن، یاریِ شیر خدا کردی 
تو برگرداندی از مسجد امامت را سوی خانه 
تو دختر تربیت بهر قیام کربلا کردی 
تو با نطق رسایت خطبه خواندی از علی گفتی 
تو ما را با علی تا صبح محشر آشنا کردی 
ولایت زنده از نطق رسای توست یا زهرا 
غدیر دوم ما خطبه های توست یا زهرا


در مدح و مصیبت حضرت زهرا سلام الله علیها (بند دوازدهم)


سلام ما به سوز و گریه و تاب و تبت مادر 
سلام مرغ شب بر ذکر یا رب، یا ربت مادر 
سلام ما به پایان غروب درد انگیزت 
سلام ما به غسل و کفن و تشییع شبت مادر 
سلام ما به غم¬هایی که کردی از علی پنهان 
سلام ما به اشک بی صدای زینبت مادر 
سلام ما به آن آخر نگاه و آخرین ذکرت 
که وقت دادن جان، گشت جاری بر لبت مادر 
سلام ما سلام ما سلام ما بر آن بانو 
که درس عصمت و ایمان گرفت از مکتبت مادر 
سلام ما به فرزندان پاکت تا صف محشر 
که تو خود آسمان استی و آنان کوکبت مادر 
سلامی پاک همچون آیة تطهیر از میثم 
به سبطین و دو دخت و شوهر و ام و ابت مادر 
به هر جا رو کنم شهر و دیار توست یا زهرا 
دل هر شیعه تا محشر مزار توست یا زهرا 

 

سر مصباح هدا منتظر توست بیا


خون پاک شهدا منتظر توست بیا

سر مصباح هدا منتظر توست بیا

وارث خون خدا و پسر خون خدا

به خدا خون خدا منتظر توست بیا

صبح هم منتظر صبح ظهور تو بود

روز ما و شب ما منتظر توست بیا

بر سر گنبد زرین حسین بن علی

پرچم کرب و بلا منتظر تواست بیا

علم و مشک و لب خشک جگر سوختگان

دست افتاده جدا منتظر توست بیا

فرق بشکسته ی زینب،سر خونین حسین

که جدا شد ز قفا منتظر توست بیا

بر سر نی سر جدت به عقب بر گشته

طفل افتاده ز پا منتظر توست بیا

آفتابی که چهل جا به سر نی تابید

در دل طشت طلا منتظر توست بیا

آن یتیمی که سر پاک پدر را بوسید

ناله زد (یا ابتا)منتظر توست بیا

بر ظهور تو دعا بر لب (میثم)تا کی؟

تو دعا کن که دعا منتظر توست

حاج غلامرضا سازگار(میثم)



آمدم دور تو گردیدم ولی نشناختم


بارها روی تو را دیدم ولی نشناختم

لاله از باغ رخت چیدم ولی نشناختم

همچو گل کز دیدن خورشید می خندد به صبح

بر گل روی تو خندیدم ولی نشناختم

کعبه را کردم بهانه تا بگردم دور تو

آمدم دور تو گردیدم ولی نشناختم

در کنار مسجد کوفه تو را گفتم سلام

پاسخ از لب هات بشنیدم ولی نشناختم

در حریم ساقی کوثر نگاهم بر تو بود

کوثر از جام تو نوشیدم ولی نشناختم

در کنار مرقد شش گوشه ی جدت حسین

خم شدم دست تو بوسیدم ولی نشناختم

ای دل غافل که همچون سایه نزد آفتاب

پای دیوار تو خوابیدم ولی نشناختم

در منی پیش تو بنشستم ندانستم تویی

با تو از هجر تو نالیدم ولی نشناختم

در مسیر جمکران عطر دل انگیز بهشت

از نفس های تو بوییدم ولی نشناختم

غفلت(میثم)ببین یک عمر رخسار تو را

در همه آیینه ها دیدم ولی نشناختم

حاج غلامرضا سازگار(میثم)



جان شیعه ز هجران به لب رسیده، بیا


مه مبارک در ابر آرمیده، بیا

امید آخر دلهای داغ دیده، بیا

به طول غیبت و اشک مدام و سوز دلت

که جان شیعه ز هجران به لب رسیده، بیا

ز پشت در بشنو ناله های فاطمه را

به سوز سینه آن مادر شهیده، بیا

عزیزفاطمه،جدت حسین در یم خون

تو را صدا زند از حنجر بریده، بیا

به مادری که لبش از عطش زده تبخال

به شیر خواره ی انگشت خود مکیده، بیا

به آن لبی که بر آن چوب می زدند به طشت

به خواهری که گریبان خود دریده، بیا

کند تلاوت قرآن سر حسین به نی

ببین چگونه ز لبهاش خون چکیده، بیا

به آن سری که به دیدار دخترش آمد

به کودکی که به ویرانه آرمیده، بیا

به لاله های به خاک اوفتاده از دم تیغ

به غنچه ای که شد از ضرب تیغ چیده، بیا

به بانگ یا ابتای علی به قلزم خون

به ناله ای که حسین از جگر کشیده، بیا

بود به سینه "میثم" هزار درد نهان

گواه آن همه غم های نا شنیده، بیا


***استاد حاج غلامرضا سازگار***


منبع :http://nakhlemeysam.ir

تعداد بازديد : 546
طراحی و کدنویسی : ثامن تم
Template By : Samentheme.ir